„6. Restauracja Stuartów (1660 r.). Po śmierci 01ivera Cromwella władzę Lorda Protektora objął jego syn Ryszard, ale rychło się jej zrzekł. Wyrażający interesy nowej burżuazji i nowej szlachty, dowodzący w Szkocji gen. Jerzy Monk ruszył na Londyn i wznowił Długi Parlament. Zaprosił w 1660 r. przebywającego w Holandii Karola II Stuarta (16601685) do objęcia tronu pod warunkiem zaniechania prześladowań religijnych i amnestii. Karol jednak rychło krwawo rozprawił się z sędziami, którzy skazali na śmierć jego ojca oraz kilkudziesięcioma przywódcami rewolucji. Wznowił walkę z parlamentem, popierał katolicyzm i coraz bardziej uzależniał się od króla Francji Ludwika XIV. Zawarł z nim w 1670 r. tajny układ o wprowadzeniu katolicyzmu w Anglii (Francja była najgroźniejszym przeciwnikiem Anglii, chciała podporządkować sobie Niderlandy). W parlamencie ukształtowały się dwa stronnictwa 1) Wigowie („zbójnicy szkoccy") chcieli pozbawić Jakuba (brata króla) praw do tronu. Przyszłego króla widzieli w osobie męża córki Jakuba Wilhelma III Orańskiego. 2) Torysi („bandyci irlandzcy") stronnictwo królewskie Karola II. W 1679 r. uchwalona została ustawa konstytucyjna Habeas corpus act zabraniająca aresztowania obywatela bez nakazu sądowego i zapewniająca mu postępowanie przed właściwym sądem.“(10)