„Jak w każdym kraju rolniczym, także w kraju Odyseusza starano się powiększyć tereny zdatne do uprawy. Rolnictwo „wchodziło" na zbocza, budowano tarasy, umacniano je murkami, tak charakterystycznymi dla krajobrazu śródziemnomorskiego. Jednakże le zabiegi nie zapewniały imponujących wyników. Jak wiadomo, ziemia regularnie i obficie nawilżana zachowuje żyzność przez długi czas nawet wówczas, gdy w ogóle nie jest uprawiana — takie gleby i warunki oferowała starożytnym rolnikom pochmurna Europa środkowa, tak zdawałoby się nieatrakcyjna w porównaniu ze śródziemnomorskim lazurowym niebem. Gleby greckie nie miały dostatecznie częstej „kąpieli", klimat był tam i jest zdecydowanie suchy. Natomiast od czasu do czasu gwałtowne burze spłukiwały gleby z tarasów, starożytny grecki rolnik musiał wnosić ponownie, na własnych barkach, ziemię na tarasy, jeśli chciał doczekać się z nich plonu po burzy. Kamienne murki opadające schodkowato, które podziwiają turyści w Delos i gdzie indziej, są dziś niemymi świadkami prawdziwych syzyfowych prac. Ziemie uprawne, jakie widywał w swym życiu Odys, były z reguły tarasowatymi poletkami, obsianymi zbożem, fasolą, bobem, grochem, warzywami. Ujrzawszy wielki sad, pysznie owocujący, stanął zdumiony.“(13)