„Kwas azotowy rozcieńczony stosuje się niekiedy do obciągania barwników z wełny ponownej (ze ścinków, odpadów). Roztwory normalne są dość stężone, dlatego w praktyce stosuje się je rozcieńczone np. 10krotnie, a nawet 100krotnie. Jeżeli więc roztwór normalny zawiera w 1 1 wody 1,02 g tego kwasu, to decynormalny zawiera go tylko 0,102 g.
Kwas siarkowy bywa stosowany do bielenia wełny. Redukuje naturalny żółty barwnik wełny i odbarwia włókno. Wiąże się z wełną dość trwale i nie ustępuje przy zwykłym płukaniu. Dopiero przez potraktowanie wełny środkami utleniającymi (woda utleniona, nadmanganiany) zmienia się z kwasu siarkawego na siarkowy. Po tym zabiegu można przystąpić do barwienia wełny.
Kwas chromowy nawet w nieznacznym stężeniu działa rozkładająco podczas gotowania wełny. Dlatego w procesie barwienia barwnikami do chromowania należy unikać nadmiaru soli chromowych i zbyt długiego gotowania, stosując się ściśle do przepisanych wymagań.
Kwasy organiczne działają znacznie słabiej niż mineralne i także wyługowują z wełny część substancji. Na skutek zawartości włókna nie traci ona odporności mechanicznej, dostrzega się i tutaj nawet jej wzmocnienie. Kwas octowy w roztworach nawet bardziej stężonych (27% ) nie działa w sposób godny uwagi. Wypłukiwanie kwasów organicznych z wełny jest znacznie łatwiejsze, gdyż wytworzone sole są silniej zhydrolizowane. Podczas płukania wełny zimną lub gorącą wodą kwas octowy wymywa się szybciej niż mrówkowy. Najenergiczniej ze wszystkich kwasów organicznych działa kwas szczawiowy, uszkadzając i osłabiając włókno. Lepiej więc unikać stosowania go w praktyce barwienia wełny.“(7)