„Sprawozdanie z tej uroczystości podkreśla, że publiczność odnosiła się do przejeżdżającego ambasadora Polski bardzo serdecznie. Wszędzie wznoszono okrzyki Vive la Pologne!
W trzy dni potem, 6 grudnia 1924 roku, również dotychczasowy poseł Francji w Warszawie Hector de Panafieu złożył na Zamku Królewskim swe listy uwierzytelniające jako ambasador Francji, pierwszy od 1764 r.
W rezultacie podniesienia do rangi ambasady przedstawicielstwo polskie w Paryżu w sposób widoczny zyskało na znaczeniu. Ambasador Chłapowski na ściśle przestrzeganej liście starszeństwa zajął 10 miejsce, zaś jego małżonka czwarte (po ambasadorowej belgijskiej, angielskiej i japońskiej).
Alfred Chłapowski był pełen pomysłów, zmierzających do podniesienia roli polskiej ambasady. W lutym 1925 r. wystąpił z inicjatywą wobec nader ograniczonych stosunków wzajemnych paryskich ambasad i poselstw organizowania towarzyskich spotkań środowiskowych. Pierwszy tego rodzaju obiad odbył się 12 lutego 1925 r. w ambasadzie polskiej. Wzięli w nim udział pracownicy ambasady Belgii oraz poselstw państw Małej Ententy, a także państw bałtyckich.
Na placówkach dominowały wszakże, wbrew pozorom, nie ceremonialne uroczystości i przyjęcia, lecz codzienna, zwykła praca. A obok tego należało nieustannie wgłębiać się i poznawać sytuację i życic w kraju pobytu. O obserwacjach i zbieraniu wiadomości była już mowa. Ale nie wystarczała tylko powierzchowna wiedza. Trzeba było stale penetrować życie polityczne, jego uzależnienia, dominujące tendencje i rysujące się zagrożenia. Do tego dochodziła potrzeba dokładnego poznania geografii kraju, jego historii, kultury, w miarę możności języka.“(5)